Tramonto veneto

(Udino Ranzato)

Na nebioina ciara ciara

che coverse come na tenda

squasi trasparente

i albari spoji

e i cuerti de e case

inpirà so’l fio de l’orisonte.

 

On taoliero tondo de soe,

che s-ciantisa torno on rosso potente,

sara i balconi del giorno

e se cucia pianeto par la note

e, prima de sparire, na fetina

de soe me fa l’oceto.

 

Me piasaria anca mi finire cussì,

tra on slusegare de oci contenti e rossi

par el ben che gò assà,

in beessa,

come ca go’ cumissià.